Test, test, test

Of ik een lens wil testen, tuurlijk wil ik dat! Ik mocht een keuze maken tussen de Tamron SP 35mm F/1.8 Di VC USD of de Tamron SP 90mm Di Macro 1:1 VC USD. Geen twijfel mogelijk over mijn keuze, dus we konden weer de wondere wereld van het kleine spul in. Gek genoeg leverde de mogelijkheid om een lens te testen mij best wat stress op. Gelukkig valt er genoeg te fotograferen met een macro lens, maar ik wilde hem dan wel testen in een omgeving waar ik dat het liefst doe en waar ik deze kan vergelijken met mijn eigen macro lens waar ik inmiddels een goede relatie mee heb opgebouwd en waarop ik altijd kan vertrouwen. Dit is de tijd dat alle mooie veldjes winter klaar worden gemaakt en er een maai apparaat over heen walst. Zo ook over “mijn” vlinder veldje. Is overigens niet de eerste keer dat ik het meemaak. Er hingen er nog een paar, maar helaas wat beschadigd. Dan maar op zoek naar iets anders. Normaal gesproken vind ik het vieze beesten …. in ieder geval de naaktversie ervan, met huisje kunnen ze erg mooi zijn. Ze waren volop aanwezig, onder m’n schoen, onder mijn tas, op mijn jas. En als je denkt “lekker gemakkelijk te fotograferen, want die beesten zijn zo langzaam”, vergeet het maar! Ze kruipen dus net te snel de takjes af, met gevolg een “end of the roadje”. Totaal niet volgens de regels van de “kijkruimte”, maar waarom valt nu net op deze mislukte foto het licht zo mooi?!

 

 Ik had het ook wel even gehad met alle vlinders of anders gezegd: mijn “vlinderinspiratie” was opgeraakt. Dus op zoek naar iets anders. Na deze eerste mislukte test met de Tamron lens begon de stress weer toe te slaan. Inmiddels had ik nog maar anderhalve week om deze uit te voeren. Tussen de regenachtige dagen had ik geluk op een mooie dag en ben ik naar het Halsters Laag gereden in de hoop libellen aan te treffen. Wederom vroeg m’n bed uit en helaas voor mij een wegopbreking waardoor ik wat om moest rijden en de aarde al aardig aan het opwarmen was. En iedere insectofiel weet dat ie dan snel moet zijn …… want als de beestjes warm zijn, gaan ze bewegen en rondfladderen. Dus weer stress. Ik spring half uit de auto (da’s sneller) en kan mijn geluk niet op! Daar zie ik gewoon in het gras een prachtige Paardenbijter hangen!!!! Wel een vrouwtje (iets minder spectaculair gekleurd) dat dan weer wel. Maar, wauw!! Dit was overigens het enige interessante schepsel wat ik die ochtend tegenkwam, dussss…………… testen!!!! Uit de hand, met stabilisatie, zonder stabilisatie, op statief, met tussenringen, zonder tussenringen, autofocus, handmatig scherpstellen, etc. En dan hier de test resultaten:
 
Nog een week te gaan. En omdat we helaas niet het hele jaar vakantie hebben, ben ik afhankelijk van nog één beschikbare en door mijn gezin goedgekeurde dag waarop ik nog weg mag. Omdat ik geen risico wil lopen en al een tijdje op zoek ben naar een van de mooiste libellen in Nederland, besluit ik om waarneming.nl te raadplegen. Dat wordt dus héél vroeg op en een stukje rijden richting Utrecht. Op de weg ernaar toe haal ik me alles in m’n hoofd: wat als er niets is, wat als ik te laat ben, wat als het veld gemaaid is, wat als het er wemelt van de mensen die ook om 5:00 uur in de ochtend aan het fotograferen zijn en mijn momentje verstoren?! Onderweg was het ook enorm genieten. Opkomende zon en mist, prachtig! Het zou zo maar ook een hele mooie ochtend kunnen zijn om de heide op te zoeken, maar ik ga voor de Bandheidelibel!!! Als ik aankom bij bestemming weet ik niet wat ik zie. Schitterend! Er hangt zoveel moois, maar ik besluit me te concentreren op de Bandheidelibel want die komt hier in West-Brabant nooit tot zelden voor. Heel verleidelijk om van het een naar het ander te springen, maar bij de workshop van Judith had ik geleerd ……………… Ik had mijn exemplaar uitgezocht. Prachtig hing hij of zij, met dauwdruppels en de herkenbare bruine bandjes op de vleugels. Ik was precies op tijd, net als de andere (gelukkig maar 4) fotografen. De zon was nog niet helemaal op, maar ben toch gaan fotograferen, met tegenlicht.
Het werd helaas al snel warm. Voordeel was wel dat ik om 9:00 uur, na nog een praatje te hebben gemaakt met de aardige eigenaar van het landgoed, weer op de terugweg zat. Met een tevreden gevoel kwam ik thuis waar de rest van het gezin nog in bed lag. Bakkie koffie om mezelf wakker te houden de rest van de dag en even nagenieten. Binnenkort kunnen jullie mijn review van de lens lezen. Het schrijven hiervan kostte mij gelukkig wat minder moeite en tijd dan het maken van de bijbehorende foto’s 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *