Spring forward, fall back

Het eerste gedeelte van de titel hebben we helaas al een tijd achter ons gelaten. Afgelopen weekend mocht de klok weer een uurtje terug. Ik zeg: afschaffen dat gedoe met klokjes terug, vooruit, etc. Klokken, magnetron, oven, horloges, wekkers….. Je zou toch een juwelier zijn! Mijn klokje van de auto kent maar één tijd, teveel gedoe en bovendien weet ik niet eens hoe ik deze moet wijzigen. Of eigenlijk te lui om de handleiding erbij te pakken (ik lijk wel een vent). Het voordeel is dat ik afgelopen weekend het klokje niet terug hoefde te zetten …… die stond al goed. Voordeel van dit seizoen is wel dat ik niet zo vroeg meer mijn bed uit hoef om de natuur vast te leggen. Of eigenlijk ….. nachtfotografie is ook nog iets wat ik echt zou willen uitproberen. Voor nu hou ik het maar bij de dag en mooie kleuren van de herfst.

 

 

Wat hebben we een geluk! Lekker vochtig weer en wat veel paddenstoelen!!! Grappig dat het ene jaar een bepaalde soort weinig tot niet te zien is en deze soort dit jaar explosief aanwezig is. Het leuke is dat ik al een paar keer niet alleen op stap ben geweest maar in gezelschap van fijne mensen. Toch niet zo’n einzelgänger. Bij mijn eerste herfstuitstapje ontmoette ik al wildvreemden die toch niet zo vreemd waren. Het bleken, voor mij bekende, mede-zoomers. Zoomers???? Zoomers: medemensen die soms net zo achtelijk vroeg als mij opstaan of juist tot laat opblijven en niet, af en toe of met regelmaat een foto plaatsen op zoom.nl en/of commentaar, opbouwende kritiek geven op een foto van een ander of deze volledig afkraken. Wel grappig dat je via internet en social media zo’n contact hebt met jan en alleman dat ze soms tot je echte “vriendenkring” lijken te horen, terwijl je ze nooit live heb mogen ontmoeten. Of is dit de gedachte van een “einzelgänger”?! Enfin, ik zal deze ontmoeting niet meerekenen. Via de (toch weer) social media kwam ik iemand tegen uit het verleden die ook begonnen was met deze prachtige hobby of misschien was ze er ook mee bezig terwijl we elkaar al kenden, maar hebben we het er nooit over gehad. Dus afgesproken en een heerlijke ochtend gaan fotograferen. Was gezellig, voor herhaling vatbaar, maar helaas ….. ik had geen inspiratie, dussssss …….. Iets te veel paddo’s gezien en geroken denk ik. Volgende slachtoffer: mijn zoon is echt al een tijdje geïnteresseerd in fotografie (of misschien hoop ik dat) en wilde graag mee om zijn Instagram te vullen met de in zijn ogen geweldige foto’s. Volgens hem komen uit mijn camera mooiere foto’s dan uit die van hem, dus heb ik hem mijn reserve camera “geleend”. Maar ja, daar horen natuurlijk ook termen bij zoals diafragma, sluitertijd, ISO waarde, etc. Dus ik had me erbij neergelegd dat ik die dag zelf geen geweldig plaat zou schieten en ben hem gaan helpen. Tjee, wat een geduld heeft die jongen! Statief, live-view, handmatig scherpstellen en dat alles een paar centimeter boven de grond! Oké, mijn lenzen, statief, hoekzoeker, afstandsbediening, etc. moet ik voortaan delen, maar het ziet er naar uit dat ik een fotografeer-maatje erbij heb gevonden. Ik reageer vast te over enthousiast want hij zal in de zomer echt niet om 4:00 uur zijn bed uit komen. Tot die tijd …. genieten samen!! Ach ja, soms is het misschien ook beter om helemaal alleen te fotograferen. Ik wens namelijk niemand mijn gechagrijn toe terwijl ik Springstaartjes aan het fotograferen ben. Ik heb er al eens eerder over geschreven in de blog Kleine dingen in het leven. 1 tot 2 mm, blijven niet stilzitten en dan enigszins proberen ze scherp en met sfeer vast te leggen. Pfff, maar yeah!!!! Ze zijn er weer!!

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *