Koekeloeren vanuit een hutje

Elke fotograaf heeft wel een wens lijst(je) en bij sommigen is het gewoon een to do/wens lijst die elk jaar korter wordt of helemaal wordt afgewerkt en sommigen kunnen hun to do lijstje dubbel afstrepen. Omdat ik twee opgroeiende kids heb en de leraar van de oudste mij tijdens een rapportbespreking laatst attendeerde op het feit dat onze zoon waarschijnlijk in de categorie van de duurdere studies gaat vallen, blijft het bij mij bij een wens lijstje die de komende jaren nog niet veel korter gaat worden. Ik ben dat lijstje maar eens beter gaan bekijken en tot de conclusie gekomen dat:

  • de dure lenzen die daar op staan eigenlijk altijd tot de fototas behoren van mensen waarvan de kids al het huis uit zijn
  • de fotoreisjes die er op staan ook eigenlijk worden gemaakt door mensen waarvan de kids al uit huis zijn

D’r zit voor mij dus niets anders op dan over zo’n 10 jaar opnieuw het lijstje te voorschijn halen en ervoor te zorgen dat de kids zo snel mogelijk het huis verlaten. Voor nu heb ik dus mijn lijstje wat bij moeten stellen en is de 600mm L lens gewijzigd in een tweedehands 600mm lens inclusief weinig licht en ruis en is het tripje Lofoten gewijzigd in een bezoekje fotohut samen met mijn nog in huis wonende zoon. Gelukkig ben ik snel tevreden en stik blij met de tweedehands lens, het bezoekje aan de fotohut en mijn zoon. Check, check …….. afstrepen die lijst! Gelukkig ben ik pas begonnen met fotograferen of in ieder geval, heb ik het gevoel dat ik pas begonnen ben en kan ik al snel een hoop voor de eerste keer afstrepen.

 

 

De eerste keer fotohut

Iets minder stoer dan in zo’n camo tentje verscholen tussen de struiken, maaaaarrrrr ……. kacheltje en gegarandeerd iets moois voor je lens! Die camo tent gaat er ooit ook wel eens komen, maar voor iemand met indo-roots is fotograferen rond het vriespunt in een fotohut mét kacheltje wel erg fijn. Ik had er een iets andere voorstelling bij. Vroeger viste ik graag. Uren turen naar zo’n dobber totdat ie onder ging en daarna …… hebbes of net niet, maar wat een adrenaline! (ik weet het …… apart volk die vissers) of net als die 6 uur die ik in de Oostvaardersplassen heb zitten wachten op een ijsvogel die op die tak ging zitten en uiteindelijk niet kwam. Maar we kwamen bij de hut, waar we nog net niet de vogeltjes van ons af moesten plukken. En dan moest ik volgens de gebruiksaanwijzing eerst de voederbakjes weghalen, maar wat als die vogeltjes, die mooie vogeltjes dan niet meer terug komen?! Afijn, toch maar gedaan ….. alles voor een mooie foto en ach, langer dan 6 uur wachten zal toch niet?! Het was een hut voor 2 personen, zoonlief en ik gezellig, knus op valentijnsdag. Nog wel een dingetje …….. claustrofobie = angst voor kleine of afgesloten ruimten. Check, overleefd! (overigens een ander lijstje van mij) Maar wat comfortabel! Twee stoelen, kachel en een slede waar je je eigen statiefkop op kan schroeven. De eigenaar had zelf voor voedsel gezorgd. Voor de beestjes wel te verstaan. Wij hadden onze boodschappentas ook rijkelijk gevuld alsof we een dagje uit waren, maar aan het einde van de dag zat het merendeel er nog in. Te druk bezig geweest met al het moois te aanschouwen en te fotograferen!! Vooraf dacht ik halverwege de dag een hulplijn te moeten inschakelen om mijn zoon op te laten halen. Echter die raakte lichtelijk in paniek als hij dacht een glimp van zijn vader of zussie gezien te hebben. “Mam, hoe laat is het, want ik wil nog niet naar huis!” Ook trouwens respect voor z’n zussie die gewoon 7 uur heeft gewandeld in de Drunense Duinen omdat d’r moeder en broer zo nodig naar beestjes willen gluren en d’r vader die dag perse een schat (geocache) wou vinden. Maar wat een geweldige ervaring!! En zeker voor herhaling vatbaar, maar dan in de lente of zomer, met wat minder ruis en weerspiegeling in het water i.p.v. ijs 😉

De voordelen en nadelen van een fotohut op een rijtje:

Voordelen:

  • Omdat er met regelmaat gevoerd wordt, is er altijd wat te zien. Soms zelfs te veel.
  • Veiliger voor bangerikken zoals ik. Ik ga wel eens naar een vogeluitkijkpunt, maar deze liggen soms zo afgelegen dat ik bang ben voor wat ik aantref of wie ik tegenkom. De fotohutten liggen op privé terrein en zijn afgesloten voor buitenstaanders.
  • Die 600mm is dus totaal niet nodig! Zelfs met 150mm kan je de mooiste foto’s maken. En soms zelfs met een groothoek voor als ze bijvoorbeeld tegen het ruitje aan zitten 😉
  • Mooie achtergrond en omgeving. Omdat de setting door fotoliefhebbers en mensen die er verstand van hebben, gemaakt is.
  • In deze fotohut dus een heerlijk kacheltje

Nadelen:

  • Je kunt vaak zien welke foto’s uit een hut zijn genomen. De setting is herkenbaar. Maar hé, elke foto is uniek, toch?!
  • Je moet er voor betalen. Maar altijd nog véééél minder dan mijn reisje naar de Lofoten, dusss…….
  • Dus eigenlijk geen nadelen.

Mocht je naar aanleiding van bovenstaande nog vragen hebben over de fotohut of kids of het kleiner maken van je to do lijstje …… je kunt mij altijd mailen!

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *